چند روز پيش به ميزگردي كه در دفتر بي بي سي در كابل با حضور چند كانديداي جوان برگزار شد، دعوت شدم. در آن جا از من سوال شد كه اگر به پارلمان راه پيدا كنم، آن جا چه ميكنم. نخستين و مهمترين جواب من اين بود كه تلاش خواهيم كرد تا استراتژي مشخص و معيني براي كشور ايجاد شود تا عملكردهاي دولت بر اساس آن توجيه شود.
بنا به دلايل مختلف دولتهاي روي كار آمدهي بعد از يازده سپتمبر نتوانستند، تا استراتژي كشور را تعيين كرده و عملكردها را بر اساس نظريات ثابت سياستگزاري كنند. به خصوص در حكومت كنوني و انتخابي افغانستان، نوعي سردرگمي و آشفتهگي در قضاياي داخلي و روابط خارجي شديداً احساس ميشود. البته گاه برخي از عملكردها و نگرشهاي حكومت در مسائل داخلي مستقيماً با نوع سياست خارجي كشور مرتبط است.
حكومت افغانستان بارها اشتباه كرده است. دراز كردن دست مسالمت به سوي گروه طالبان فاحشترين اين اشتباهات بوده است. آقاي كرزي و قدرتمداران حكومت در مورد پديدهي طالبان و به تبع آن نوع ارتباط با كشور پاكستان، نتوانستهاند كه استراتژي خاص، دقيق و ثابتي را طراحي كنند. روزي دست ياري و مسالمت دراز كردن و روزي ديگر مشت ملامت كوفتن. به هرحال آن چه كه مشهود است، اين كه طالبان به هيچ دليل تمايل ندارند تا در راستاي ايجاد صلح و ثبات در كشور سهيم شوند.
طرح «مصالحه ملي» از سوي حكومت، خوشبيني و گاه سادهباوري دولت را بسيار پر رنگ كرد. در روزهايي كه گپ از مصالحه ملي و بازگشت اعضاي گروه طالبان در ساختار قدرت مطرح بود، ترورهاي متعدد و دهشتافگني در مناطق جنوب افغانستان، ثابت كرد كه هرچند حكومت تلاش كند تا گروه مخلوع و منزوي طالبان را به عنوان امتياز به رسميت بشناسد، اما اين گروه بر موضع خود پافشاري كرده و دولت و مردم افغانستان را به رسميت نميشناسند.
دولتمردان افغانستان از روزگار نخست، يك نكتهي بسيار ظريف را در سياستگزاري خود فراموش كردهاند و آن اين است كه، ماهيت وجودي دولت اكنون بر مبناي نفي حكومت طالبان استوار است و بعد از يازده سپتمبر دولتي كه پايه ريزي شد، دقيقاً در يك منازعهي حذفي با رژيم طالبان روي قدرت آمد، نه يك تفاهم و مذاكره.
از سويي همانگونه كه گفتم، نوع نگرش حكومت در اين موضوع داخلي، نوع نگرش و ارتباط با پاكستان را نيز تعيين ميكند. نبايد از ياد برد كه پاكستان حامي و پشتيبان حكومتي در افغانستان بود كه حذف و نفي آن وضع كنوني و دولت انتخابي افغانستان را سبب شد. پس چگونه امكان دارد كه دولت پاكستان همانگونه كه رژيم طالبان را به رسميت ميشناخت، دولتي را نيز كه هويت آن در تناقض با آن رژيم طالبان است، به رسميت بشناسد و با آن مدارا كند؟
در همين جاست كه دولت افغانستان اشتباه كرده است و ميكند.........
