باید آری به کسی عادت کرد
به کسی مثل خودت بی عنوان
مثل یک واقعه یک سیر عمودی در شعر
قصدا از بوسه و تقدیر و غزل ها گفتن
و پس از بارش گنجشک به هرگوشه کنار
چای نوشیدن، تنها ماندن
باید آری به کسی گفت سبک
نامه های نگشوده چقدر غمگین اند
پشت کلکین چقدر شاخه دچار سرماست
حرف های دل پروانه چرا رنگین اند
باید آری به کسی گفت که دستانت را
بنشانید به جای گل میخک در من
باید آری به کسی عادت کرد
که در این شهر پر از آدرس و خانه و رنگ
من فقط قصه ی بی عنوانم
راستی! گفته هایم چقدر تکراری است
چقدر غمگین اند!
