سطل آشغال

چند نکته ی کوتاه

asef — Sat, 19 Dec 2009 23:53:33 GMT

1- همان آش و همان کاسه: کابینه ی کرزی با همان فرمول همیشگی ساخته شد: تقسیم قدرت بین رهبران قومی، نه بین اقوام! روش تقسیم قدرت هم بستگی به میزان وفاداری رهبران خودساخته ی قومی دارد و بس. شرایط سیاسی پنج سال آینده تغییری نخواهد کرد به جز اینکه افراطیون طالبان مجال بیشتری برای حضور مستقیم و غیر مستقیم در قدرت خواهند داشت. پس از پنج سال و الله اعلم! (دیرترک مفصل خواهم نوشت)

2- سوال: دوستی گفت محرم چه خبرها، آیا کدام گپی، عزاداری؟ گفتم نی! و ادامه دادم که واقعا چه اهمیت دارد که در قلب آلمان فدرال مثلا بنده، عاصف حسینی به مراسم عاشورایی برود... چیزی نگفت، اما من گفتم... به خصوص هنگامی که دستاورد این عزاداری طولانی هزار و چارصد ساله دولت احمد نژاد به عنوان تبلور حکومت شیعی ولایت فقیهی باشد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

3- آفرین: سخنرانی مجید توکلی دانشجوی اخراجی دانشگاه تهران را دیدم که پر شور و هیجان، منطقی و دقیق، و شجاعانه به پایه های نظام مجهول می کوبید و خودکامکی و ظلم را زیر سوال می برد. حالا او دستگیر شده و خبرگزاری دولتی ایران از او عکس هایی با حجاب زنانه منتشر کرده است. اگرچه این کار به درک برادران حاکم نوعی تحقیر و سرکوب تلقی می شود، اما هزاران مرد برای مقابله با این فهم ناقص، چادر به سر کردند تا این مسخره بازی ها بی جواب نماند. زهرخند این مسئله از جای دیگری نیز تراوش می کند؛ این که اگر حجاب این قدر تحقیر آمیز است، چرا و چرا به عنوان اصل، پایه و شرط اسلامیت برای زنان وانمود می گردد. (در باب حجاب چیزی خواهم نگاشت مفصل!)

4- مردم از خنده: در انترنت آقایی را دیدم که بر مسندی ظاهرن ساده تکیه زده بود و به آنانی که جلوس کرده بودند، سخن می راند! لختی بعد خواست تا همه ی شاگردان و مریدان کلماتی را همچون دعای ندبه تکرار کنند. این خواهش مستقیم، صریح و آمرانه بیان شد: "امام ما کوثر است / دشمن او ابتر است". خلاقیت هنری که در ساختن این شعار به کار رفته بود، ذهن بیمار من را چنان قلقلک داد که بین اتاق غلتیدم و تا دم موت خندیدم! این که فهمیدم سلول های مغز بعضی ها در کنش خلق اثر چگونه عمل می کنند... قافیه سازی، مفهوم سازی و دیگر مسائل بماند بر جای خود؛ که سوال های فنی نیز نمودار گردید: مثلا امام؟ کدام امام؟ ولایت فقیهی که امامت نیست. طبق باور شیعی امام فراتر از انبیای خدا تصور می شود (غیر از پیامبران با کتاب). پس این تشبیه مطلقا کفر است.

5- از این ها که بگذریم: زندگی می کنم بدون دلیل... عاصف حسینی 20 دسامبر 2009- ارفورت

asef — Wed, 16 Dec 2009 23:27:33 GMT

فلیپ مثل همیشه جای میز و صندلی را اشتباه می گیرد و کودکانه روی میز می نشیند تا اخلاق در سیاستگزاری را به بحث بگذارد. این که ویلی برانت کی بود و وقتی به ورشو رفته بود، چگونه برای ادای احترام به کشته های جنگ جهانی زانو زده بود. تو هم تمام دیشب و امصبح را گشتی تا یک قصه ی "اخلاقی" یافت کنی و بگویی بله، روزی روزگاری فلان کار را کردم که بسا چقدررررررر اخلاقی بود. مثل همیشه در کنج کلاس کز کرده یی و به فیلپ خیره شدی. دلت می شود کل مسئله را از بیخ زیر سوال ببری؛ کدام اخلاق؟ کدام جهانی شدن؟ کدام قصه، کدام رهبر، کدام من؟...اما دل و دماغش نیست؛ فقط همهمه ی صداهایی نامفهوم را می شنوی که گویا به لهجه ی غلیظ امریکایی چیزهایی می گویند. فیلپ به تو خیره شده، گویا می داند که می خواهی چیزی بگویی. خودت را جمع می کنی، قلمت را روی کاغذ می دوانی، آخر گمان می کنی که دانسته در این حوالی نیستی.

مغزت دیگر کار نمی کند؛ پرتاب می شوی از اجلاس کپنهاگ، از آلودگی آب و هوا، و کشورهای صنعتی و ووووو....روی کاغذ سفید. دلت کوچک می شود، مثل وقتی که کسی همین نزدیکی سیگار کشیده باشد. نفست را در سینه حبس می کنی و بعد با چشم های افتاده و صورتی نحیف می گویی که واقعا اخلاق چیست؟ چه چیزی در این دنیای کوچک ارزش چه چیزی را دارد؟ آزادی که برایش جنگیدم، برایش قمار زدم، چیست؟....

... قلم تمام صفحه را سیاه کرده است و گویا هنوز کسی سیگار می کشد....

17 دسامبر 2009- آلمان

asef — Mon, 14 Dec 2009 21:31:33 GMT

"دنیا" کلمه ی کوچکی است

که شهرهای بزرگ را

به هم نزدیک می کند

"دنیا" کلمه ی کوچکی است

که مادرم به گریه می اندازد

در فرودگاه.

آق یول

asef — Sat, 12 Dec 2009 22:07:33 GMT

گفته بود پیش از رفتن چیزی بسرایم، این دل سنگ به شور آمد و این

کلمات بدرقه ی راهش شدند، و به کلامی: آق یول (راهش سپید باد)

باهوش زیبا تلخ

شیرین زیبا باهوش

این چیزی را عوض نشد!

ییلاق وقت خنکی است برای دوشیدن بزها

برای نشستن غروب روی سنگ

و نوشتن:

بود... نبود... بودگار بود...

بود؟

بالاتر از صدای گوسپندها، بال فرشته یی خورد به صورتم

و هوا تاریک شد

روزنامه که نبود، رادیو، تلویزیون و ماهواره که نبود

دستم را گرفتم روبرویم

و خواندم:

آهان!

فردا عصر، سالگرد ورود اولین آدم به زمین،

یا سالگرد فرود اولین آدم به ماه

ماه؟

ییلاق، مقصد که فرصت خنکی است، گلم

چوتی هایت را باز کن

آشوب را بپاش روی شانه ی چپ

بگذار ماه دلش تنگ شود

من از پشت سنگ های دور

از هیمالایا

تا هفت تپه آن سوی تر از "بن"

می خزم

رفتارت اسطوره های یونان را بیدار کرده است

آرام قدم بردار

گوسپندها دعا می خوانند

هواپیما از ابر می گذرد

من چشم هایم را ترک کرده ام

و در عمیق ترین نقطه ی اقیانوس به نهنگی پیر گوش می کنم که

می گوید:

"لقمان دیوانه بود"

1 دسامبر 2009

asef — Wed, 09 Dec 2009 23:25:33 GMT

دستم را از حلقوم جهان بیرون بکش، ای چاه کن!

بگذار آسوده نفس بکشد

و من دنیا را ساده بشمارم با انگشت ها:

"یگانگی خدا را می زیبد..."مادر کلان گفت

دو... لب هات را جمع کن از گونه ام

سه... ای کاش قمری ها آدم می شدند

چارسویت قبله، پدر گفت... شاید نماز بخوانم!

... دستم را بیرون بکش تا مورچه ها سیر شوند

تا گنجشک ها به کلکین بسته نوک بزنند

و اگر قسمت بود حج بروند

حالا من عمق این فاجعه را خوب می دانم

و این کلمات که می بینی

می پوشاند زخمی را که از یاد برده ام

به آینه می گویم

چیزها که می بینی باور نکن

شده یک روز لب بام گلی بشینی

به غروب خیره شوی؟

- نه! اصولن نه!

پس دنیایت را جمع کن در جیبت

و کوچه ها را پوچ بگرد...

زندگی آن قدرها که می دانی تلخ نیست

فقط زبانت را روی قرص آرامبخش فشار بده

گنجشک به شیشه نوک می زند

و من دنیا را از پشت بوتل، منحنی می بینم

می نشینم روی قوس کمر

و زاویه های تند اخلاقم را اندازه می گیرم:

می دانم که با دست هایت مهربان نبودم

می دانم که وقتی لبخند زدی چشمم جای دیگر بود

می دانم که بوی عرقت را نمی دانم حالا

و عصرها به جای بام کاهگلی

در کافه "انگلزبرگ"، "لاته ماکیاتو" می نوشم!

من در تلخ ترین زاویه نفس می کشم

دستم را می شود از حلقومم بیرون بکشی دنیا؟

10 دسامبر 2009- ارفورت

asef — Wed, 09 Dec 2009 00:42:33 GMT

چیزی نگو

حرفی نزن

استخوان هایم را بگذار کنار هم باشند

دنیای من مچاله شده

این نارنج را می بینی که شکیبایی می کند بر شاخه

دلبندم!

عصر خورشید رنگ می پاشد روی پیراهن

و آن قدر هیجان از رگ هام بالا می جهد

که به سیاهی غرق می شوم

یک جای کوچک مهربان برایم بده

بانو!

بمان یک گوشه آرام بنشینم

نه چای

نه قند

....

رفتارم را پاک کن از فرش

عرق را از چهره برچین

من خطرناک نیستم

فقط کلمات را بد تلفظ می کنم

این وطن چه با اشتها می بلعد فرزندانش را

asef — Sun, 06 Dec 2009 20:20:33 GMT

آن صبح شوم که تلفنی من را به دامنه ی کارته سخی برد تا چشمانم ببینند که در بلندای آن تپه ها قیس را به خاک می سپارند، با تندی نوشتم که مسئول این مرگ های خودخواسته و این تباهی استعدادهای شگرف، کسی نیست غیر از جامعه ی متناقض و نامرد اوغانستان. حالا چه بنویسم؟

کاوه، این بار از هزاران فرسخ دورتر نوشت: "عاصف خیلی متأسفم که این خبر را برایت می رسانم شفیق سحر هم خود را کشت". با این جمله چگونه باید برخورد کنم؟

بدنت سست می شود، زبانت به لکنت می افتد و آخرین تصویری که از او داری پیش چشمت زنده می شود. آخرین پنجشنبه در کابل، شفیق آمد تا با تو وداع کند... شاید آمدن من هم برای او نوعی مرگ خودخواسته بود! هیچ چیز را باور نمی کنی فقط ذهنت پرتاب می شود به آن سوی زمان؛ به لحظاتی که از نقد ادبی زده می شدی و از اتاق آرمانشهر می برامدی، شفیق می آمد، سیگاری روشن می کرد و می گفت "بخوان...". حالا عکس هایش را انتقال می دهم به جایی در کامپیوترم پیش تمام رفیق های از دست رفته: سلطان، قیس و حسن.

نه مردمشناس م که بگویم چه پیوندی بین خودکشی جوانان و پیشینه ی تاریخی و رفتار اجتماعی و...فلان و فلان آن خرابشده وجود دارد. نی روانشناسم که در یک کلمه بگویم "فلانی دیوانه بود". نی عاشقانه های امروز چندان آتشین است که آدمی خود را ببازد. فقط می دانم که روزگار در آن خرابشده ی لعنتی چنان شوم شده، که گویا مردن ساده ترین گزینه، و ماندن دشوارترینش می باشد.

چیز نمی شود گفت، حرفی نمی شود زد؛ باید سکوت کرد، گریست و بعد با آه خامشی گفت: "حیف"

http://panawisht.blogfa.com/ وبلاگ شفیق سحر

asef — Sat, 05 Dec 2009 00:55:27 GMT

طاووس پاهای زیبایی داشت

اگر می ماندند خودسوزی نکند

... و اما در باب آشغال نویسی:

asef — Fri, 04 Dec 2009 00:09:33 GMT

تاریخ زباله و پسمانده دقیقا به آن روزگاری می رسد که بابه کلان در بهشت برین، دست به گناه نابخشودنی زد. یعنی اصولن "فلسفه ی وجودی" آدمی با تولید آشغال شکل گرفت و ارتباط آن جاودانه شد. خلاصه این که بزرگان در تعریف «آشغال» گفته ند: "هر آنچه آدمی از چشم دیگران پت و پنهان می کند، چرا که فی النفسه باعث شرم و خجلت و سرافگندگی می گردد". بنابراین، بنی بشر سراپا آشغال است.

از این پس، هر دو سه روز مقداری پسمانده ی مغز کور بنی بشری خود پرست در این سطل می ریزد.

مقصد بیدل علیه سلام می فرماید:

نفس تا می کشم قانون عالم می خورد برهم

چو ساز خاموشی با هیچ آهنگی نمی سازم

یا هوووووووووووووووووووووووووووو

گفتمت روزنامه شوم تا بخوانی چقدر غمگینم

asef — Wed, 02 Dec 2009 12:45:33 GMT

دلم روزنامه یی

که قصه هایش را به دل می ریزد

و چشم حیران آدم ها را منتظر است.

......

کلمات را مچاله می کنم در دهان

گلویم می سوزد:

"خودسوزی زنان در ولایت...." بی ولایت فقیه!

بی اما، بی ولی ..........

اما واقعا آنها خودشان را می سوانند؟؟؟؟؟

چیزی نمی گویی

می مانی شریان سریع گردنم آرام بگیرد

می افتد در جوی خیابان سایه

همانی که بالاپوش داشت، سیگار می کشید

و زباله ها را برای بطری خالی می گشت....

دستم را بر می دارم از مدار صفر درجه

ساعت کار خودش را می کند؛ (قدرتی خدا)!

و من چاشت ها

دقیقا وقتی که دوازده، دوازده است

رو به قبله می ایستم

و دعایم را سر می کشم

پیش از آن که آنفلوآنزای خوکی از حج بیاید!

....

روزنامه را پاره می کنم!

17 نوامبر 2009- ارفورت