سطل آشغال

به مناسبت عبور از 31 سالگي

asef — Tue, 01 May 2012 12:51:00 GMT

دنیا پر از اشتباهات فاحش است و من به این فکر می کنم که آدمی بر چه اساسی می تواند زندگی اش را نفس بکشد تا زمان آهسته و با تاخیر پیش برود و پیش از آن که روز واقعه فرا برسد، عالی ترین شکل ممکن را زندگی کرده باشد.

انسان بر قله یی ایستاده است که نهایت غم انگیز خود را می بیند. همین دیدار عاقلانه ی و واضح بشر بود که دین را برایش ساخت؛ تا دنیایی پس از پایان را متصور شود. انسان هرچند بر پایان تلخ خود واقف است، با آن هم امتدادی خیالی از آن می سازد تا از وحشت آن عدم بزرگ برای اندک زمانی بگریزد.

همین است که هیچ کسی در روزانگی های ما علاقه ندارد به مرگ حتا یک ثانیه بیندیشد یا در موردش حرف بزند. تنها کسانی که به این وحشت بزرگ اعتراف می کنند، کسانی اند که دست به خلق می زنند. البته شاید همین اعتراف ترسناک است که اینبار بشر را نه به سوی دین، بلکه به سوی آفرینش جنون آمیز پیش می برد. چشم هنرمند، نگاه فانتزی به دنیای پیرامون ندارد که برای تفنن جهان را وارونه ببیند؛ بلکه تفکر و حس عمیق وحشت بشری آن قدر او را جنون زده می کند که می خواهد دنیای دیگر را در همین لحظات بیافریند؛ و می آفریند.

- بخشي از يادداشت هاي فلسفي-

استفتائات نوروزی (طنز)

asef — Mon, 05 Mar 2012 13:33:00 GMT

در روزگار دردناکی که مملو از انتحار، گرسنگی، تظاهرات و کشتار است، عده یی هم از مسلمین، ورژن افغان اعلامیه هایی را در برخی نقاط پخش کرده اند به این مضمون که "تجلیل از نوروز حرام است".

در بحثی که در فیسبوک با برخی از دوستان داشتیم، آنها جواب دادند که "چرا تجلیل از نوروز حرام است"، من هم با مطالعه صفحات ایشان و کنکاش فقهی رسما استفتائات ذیل را برای کسانی که می گویند "نوروز حرام است"، صادر می کنم:

- استفاده از فیسبوک: فیسبوک یک وسیله شیطانی است که توسط امریکایی ها برای تسلط و نفوذ بر زندگی شخصی مسلمانان طراحی شده است. هر آن چیزی که غیر مسلمان را بر مسلمان مسلط گرداند، حرام می باشد. شرط واجب است که مسلمانان از ورود به این صفحه خودداری کنند.

- عکس خانم ها: خیره شدن به عکس خانم ها به بلندای یک پلک زدن جایز است؛ بیشتر از یک پلک عملا و شرعا حرام می باشد.

- گذاشتن عکس نیمه عریان: برخی از آقایان مسلمان عکس های خود را در معرض نگاه نامحرمان (خانم ها و برخی آقایان!! ) قرار داده اند، که این از لحاظ دین مقدس اسلام عملا و رسما حرام می باشد؛ به ویژه این که اگر ناف شان دیده شود!

- فرستادن پیام خصوصی به خانم ها: از آنجایی که ارتباط مردها با خانم های نامحرم در هر شکل و اندازه یی – به گفته شورای علمای افغانستان- حرام می باشد؛ احتیاط واجب است که از فرستادن پیام های خصوصی "فدایت شوم، عشقی، فحش و..." به نوامیس مسلمین پرهیز کنید.

- پوشیدن البسه غربی: پوشیدن هر چیزی که مسلمان را به کفار شبیه گرداند، حرام است. به این لحاظ، از پوشیدن جوراب، دریشی، نکتایی، عینک و... پرهیز نموده؛ به جای آن واجب است پیراهن تنبان پاکستانی پوشیده شود. تبصره: نکتایی سمبولی از صلیبیون می باشد و بر مسلمانان جایز نیست.

- مواد شوینده خارجی: استفاده از مواد شوینده خارجی مانند شامپو و صابون که معلوم نیست چه ترکیبات غیر اسلامی در آن ها به کار رفته، بنا بر احتیاط واجب حرام می باشد.

- ساجق: از آنجایی که جویدن ساجق یک کار بیهوده است و نتیجه یی ندارد؛ احتیاط واجب است که مومنان از کار بیهوده پرهیز نمایند. استفاده از بورس دندان، ساجق و مواد خوشبو کننده نیز اکیدا حرام است. بر مومنین و مومنات واجب است به جای آن از شاخه یا ریشه درختان (مسواک) استفاده کنند.

- تلویزیون: تماشای تلویزیون و استفاده از رادیو حرام است؛ چرا که در قرآن کریم سخنی از این وسایل گفته نشده است!

و من الله توفیق...

افغانستان و جغرافیای جهاد از سید جمال تا بهار عربی

asef — Mon, 20 Feb 2012 11:15:10 GMT

باز هم کمی سیاست!

دوستان عزیز، خوشحال می شوم اگر نظرتان را پیرامون این مقاله بدانم.

گفتگو با طالبان؛ استراتژی ترس و "رویال کازینوی قطر"

asef — Fri, 10 Feb 2012 19:33:19 GMT

یک کم سیاست!

مقاله من در سایت بی بی سی فارسی. پیشاپیش از نظرات شما درباره این مقاله بسیار سپاسگذارم.

چرا از تغییر نظام می ترسیم؟

asef — Tue, 31 Jan 2012 10:38:00 GMT

حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان روز اول ماه دلو در مراسم گشایش دومین سال پارلمان افغانستان گفت که از نظام ریاستی تا پای جان دفاع می کند و افغانستان آزمایشگاه نظام های سیاسی نیست. پرسش این است که چرا او از نظام پارلمانی می ترسد؟

افغانستان شاید تنها کشور جهان باشد که وقتی سخن از نظام پارلمانی یا فدرالیزم پیش می آید، بیدرنگ به "جدایی طلبی" و "تجزیه" تعبیر می شود. آیا این برداشت نتیجه عدم آگاهی ما از ویژگی های نظام های سیاسی است، یا این که یک باور سیاسی هدفمند پشت این واکنش جا دارد؟

نظام سیاسی جدید افغانستان ظاهرا بر اساس الگوی امریکایی طراحی شده است؛ با این تفاوت که در امریکا ساختار اداری فدرالی است؛ انتخابات حزبی برگزار می شود؛ و کنگرس وزن کافی برای تعادل سیاسی دارد.

در ایالات متحده امریکا هرچند که رییس جمهور کارگزار سیاست های داخلی و خارجی است، اما کنگرس آن که شامل مجلس نمایندگان و مجلس سنا می باشد، وزنه سنگینی برای ایجاد تعادل قدرت در این کشور به شمار می رود. در افغانستان اما، پارلمان از لحاظ ساختار و عملکرد فوق العاده ضعیف است؛ و حتا مشروعیت آن هر بار با برپایی "لویه جرگه" زیر سوال می رود. اما چرا پارلمان افغانستان ضعیف است؟

در واقع ضعف پارلمان افغانستان، به ویژه شورای نمایندگان آن ریشه در میکانیزم انتخابات این کشور دارد. انتخابات پارلمانی طوری طراحی شده است که هر "فرد" می تواند کاندیدای یک کرسی باشد؛ حتا اگر یک حزب افرادی را نامزد کند، آنان به عنوان افراد مستقل شناخته می شوند. به این معنا که در انتخابات آرای اضافی از یک فرد به فرد دیگر در درون یک حزب قابل انتقال نیست (آن چنان که در سیستم STV وجود دارد). این مسئله باعث نارسایی ها و خلاهایی این چنینی گردیده است:

- تراکم آرا: به دلیل عدم انتقال آرای اضافه، رای در دست چند کاندیدای قدرتمند متراکم می شود. به عنوان مثال در انتخابات پارلمانی 2005 در کابل بیشترین آرا در دست سه نامزد یعنی یونس قانونی، محمد محقق و بشردوست متراکم شده بود که این توازن و تعادل رقابت انتخاباتی را بر هم زده بود.

- نبود حد نصاب: از آنجایی که در این سیستم حد نصاب مشخص برای یک کرسی پارلمان وجود ندارد؛ هر کس که توانست به ترتیب بیشترین رای را داشته باشد، می تواند به پارلمان راه یابد. با توجه به تراکم آرا در دست چند نفر، شکاف بزرگی بین تعداد آرای نفر اول و آخر برنده انتخابات دیده می شود. به طور مثال در انتخابات سال 2005 محمد محقق با بیش از 50 هزار رای به پارلمان رفت، در حالی که فرد دیگری نیز توانست با 2 هزار رای در کابل که چند میلیون نفوس دارد، برنده شود. این مسئله مشروعیت نمایندگی این افراد را زیر سوال می برد.

- ظرفیت فساد: به دلیل نبود سیستم حزبی، شمار زیادی به عنوان نامزد مستقل وارد کارزار انتخاباتی می شوند که این نکته باعث کاهش کیفیت نظارت بر انتخابات شده و فضا برای تقلب مهیا می گردد. به عنوان مثال در انتخابات سال 2005 حدود 390 نفر در کابل کاندیدای پارلمان بودند که این شمار در سال 2010 حدود 600 نفر بود. این افراد باید حداقل به همین تعداد ناظرانی در حوزه شمارش آرا داشته باشند که غیر ممکن به نظر می رسد. در صورتی که اگر این 600 نفر نامزدان 30 حزب باشند، آن وقت هر حزب می تواند یک ناظر برای رای شماری بفرستد.

- شفافیت و بازخواست: رقابت های انتخاباتی بین افراد در مناطق دوردست افغانستان غالبا خشونتبار بوده و غالبا آنانی که زورمند و مسلح هستند، رقیبان خود را به شیوه های مختلف حذف می کنند. اگر این فرد نماینده یکی از احزاب باشد، به راحتی قابل پیگرد می باشد و آن حزب می تواند مورد بازخواست مراجع ملی و بین المللی قرار بگیرد؛ در حالی که اگر این فرد مستقل باشد، به دشواری می توان بر او نظارت کرد و تقلب انتخاباتی او را مورد توجه قرار داد.

این موارد باعث می شوند که پارلمان افغانستان انسجام و همگرایی کافی و در نتیجه قدرت لازم برای برقراری تعادل در نظام سیاسی کشور را نداشته باشد. علاوه بر این، نمایندگان مستقل غالبا به جز مصونیتی که مقام آنها دارد، کدام پشتوانه قانونی دیگر ندارند؛ این نکته سبب می شود که این نمایندگان زیر فشارهای سیاسی غالبا از سوی حکومت انعطاف نشان دهند. سرانجام کار این می شود که یک سال پس از برگزاری انتخابات پارلمانی 2010 نمایندگانی عزل و نصب می شوند؛ چندین وزارتخانه بدون وزیر می ماند و می توان گفت پارلمان عملا در انجام وظیفه خودش ناکام بوده است.

از همه مهمتر، رییس جمهور در نظام ریاستی حرف نهایی را در قانونگذاری می زند، نه اعضای پارلمان. بر اساس ماده 94 قانون اساسی افغانستان، "قانون عبارت است از مصوبه هر دو مجلس شورای ملی که به توشیح رییس جمهور رسیده باشد". یعنی مصوبه پارلمان بدون تایید رییس جمهور به عنوان قانون شناخته نمی شود و در نتیجه تضمین اجرایی ندارد.

در همین ماده قانون اساسی همچنان آمده است "در صورتی که رییس جمهور با مصوبه شورای ملی موافقه نداشته باشد، می تواند آن را در ظرف پانزده روز از تاریخ تقدیم با ذکر دلایل به ولسی جرگه مسترد نماید".

رییس جمهور هرچند که رییس قوه مقننه نیست، با آن هم قدرت تاثیرگذاری فراوان بر پارلمان دارد و می تواند مصوبه دو شورای پارلمان را به عنوان قانون بپذیرد یا رد کند. در سوی دیگر، یک سوم اعضای مجلس سنا مستقیما توسط رییس جمهور انتخاب می شوند.

تفاوت دیگر نظام ریاستی افغانستان و امریکا این است که ایالات متحده هرچند که نظام ریاستی دارد، با آن هم نظام اداری آن فدرالی می باشد. یعنی دولت مرکزی امریکا متشکل از 50 دولت ایالتی است که والیان و ولسول های این ایالت ها مستقیما توسط مردم آن انتخاب می شوند. در حالی که در افغانستان رییس جمهور مستقیما والیان را نصب و عزل می کند.

به عبارت دیگر، رییس جمهور قدرت دارد تا در مقام های کلیدی همچون ریاست محکمه عالی، مقام ولایت، کمیسیون مستقل حقوق بشر و... دخل و تصرف داشته باشد. به عنوان مثال در انتخابات ریاست جمهوری سال 2009 مسوولان کمیسیون مستقل (!) انتخابات، مستقیما از سوی حامد کرزی معرفی شدند که سرانجام این افراد با نادیده گرفتن تقلب از سوی کرزی (بیش از دو میلیون رای)، وی را دوباره به عنوان رییس جمهور افغانستان معرفی کردند.

اما پرسش هنوز باقی است که چرا در تغییر نظام هراس وجود دارد؟

اولین نکته این که در نظام های دیگر، قدرت رییس جمهور کاهش می یابد و عملا قدرت بین نهادهای مختلف تقسیم می شود. نظام ریاستی استعداد زیادی برای تبدیل شدن به نظام های خودکامه را دارد. نظام های سیاسی رایج را بر اساس تقسیم قدرت و حیطه اختیارات رییس جمهور می توان این گونه ترسیم کرد:

- سیستم پارلمانی: رییس جمهور نقش سمبولیک دارد و قدرت اجرایی در دست نخست وزیر است. (کشورهایی مانند آلمان، هند، پاکستان، پولند، ترکیه، یونان)

- سیستم نیمه ریاستی: مخلوطی از سیستم پارلمانی و ریاستی که در آن رییس جمهور قدرت را با نخست وزیر از جناح مخالف شریک می سازد.

- سیستم ریاستی: رییس دولت رییس حکومت یعنی قوه مجریه نیز می باشد.

- سیستم تک حزبی: رییس جمهور رییس تنها حزب مقتدر کشور می باشد. این سیستم کم کم تبدیل به نظام ریاست جمهوری دیکتاتوری یا اصطلاحا ریاست جمهوری مادام العمر می گردد. (کشورهایی مانند چین، کوبا، کوریای شمالی، سوریه، ترکمنستان)

اما در افغانستان از آنجایی که نفوس این کشور معلوم نیست و هرگز هیچ سرشماری دقیقی صورت نگرفته است (تنها سرشماری ناقص حدود 30 سال پیش انجام شد)؛ و از آنجایی که روابط قدرت بر اساس نژاد تعیین می گردد، این باور رایج وجود دارد که "پشتون" ها اکثریت (قوم بزرگتر) هستند و بنابراین در چارچوب نظام ریاستی می توانند همواره بر افغانستان حکومت کنند.

حتا برای بقای این باور همواره تبلیغاتی در سال های اخیر انجام شده است مبنی بر این که "افغانستان یک کشور قبیله یی است" و قبیله نیاز به "سر" دارد. سری که باید مقتدر و یکه تاز باشد. این باور حتا به محافل سیاسی غرب هم کشانده شده است. اما آیا افغانستان واقعا یک کشور قبیله یی است؟ ساختار اجتماعی اقوام مختلف افغانستان گوناگون است؛ در بین ازبک ها، تاجیک ها، هزاره ها، بلوچ ها و دیگر اقوام روابط اجتماعی با توجه به جغرافیا، زبان، فرهنگ و اقتصاد شکل متفاوت دارد. هیچ گاه نمی توان یک اجتماع هزاره را اجتماع قبیله یی دانست.

با این همه، تغییر نظام مطلقا به ضرر کسانی است که به فکر حاکمیت بی قید و شرط، بر سرزمین افغانستان هستند. نظام پارلمانی و حتا شبه ریاستی مجال بیشتری بر گروه های مختلف قومی (با اصطلاح "اقلیت ها" موافق نیستم) افغانستان می دهد تا در ساختمان سیاسی این کشور شریک شوند.

در نظام پارلمانی احزاب مختلف که احتمالا پایگاه قومی دارند می توانند از طریق رقابت انتخاباتی سالم کرسی هایی را در پارلمان به دست آورند. بر اساس تعداد کرسی ها نخست وزیری و پست های کلیدی قوه مجریه تعیین می گردد. گاه گروه های کوچک می توانند بر مبنای یک هدف مشترک ائتلاف کنند و به یک پست کلیدی دست یابند. یعنی در حیطه عمل، ممکن می شود که روزی یک فرد از یک گروه قومی کوچکتر مانند "ترکمن" نخست وزیر شود؛ اما در نظام ریاستی کاملا بعید است.

در نظام پارلمانی، از آنجایی که قوه مجریه از درون قوه مقننه تشکیل می شود، رابطه تنگاتنگ بین دو نهاد وجود دارد که این می تواند سبب کارکرد دقیق و سریع دولت شود. یعنی کابینه می تواند از پارلمان بخواهد تا روند قانونگذاری را تسریع بخشد؛ و در سوی دیگر نمایندگان می توانند نخست وزیر و کابینه او را کاملا زیر نظارت داشته و بازخواست کنند.

در پایان این که باید یادآور شد که نظام پارلمانی در کشورهای منطقه نیز موفقانه بوده است. هند، پاکستان و اخیرا عراق مثال های خوبی بر این ادعا هستند. در عراق، نظام پارلمانی توانسته است به طور خوبی قدرت را بین گروه های مختلف قومی و مذهبی تقسیم کند.

عاصف حسینی

3 دلو 1390

(استفاده از این نوشته با ذکر نام نویسنده آزاد است)

بیا عذرخواهی کنیم!

asef — Wed, 28 Dec 2011 23:27:00 GMT

سرانجام توانستم خانه پیدا کنم. زندگی در غرب دشوار است؛ به ویژه آن که خارجی باشی؛ و ویژه تر آن که در افغانستان متولد شده باشی! سرانجام خانه کوچکی در یک محله قدیمی و دنج شهر یافتم. صاحبخانه و بنگاهی که آمدند، بی مهابا پرسیدند پول آوردی؟ داد و ستد پول نقد در چنین معاملاتی نامعمول و عجیب است. گفتم کسی به من چیزی نگفته است، به حساب بانکی تان واریز کنم؟ اصرار کردند که پول را باید بدهم، گفتم اندکی صبر کنید بروم از بانک بگیرم. با لج بازی و بی ادبانه گفتند وقت نداریم و... یکی از آنها با تکنالوژی خود بانکی را در نزدیکی یافت. آنها با موتر رفتند من هم پیاده. اولین عابربانک را که دیدم پول گرفتم و سهم هر کدام را دادم؛ وسط خیابان امضا و پول عجیب و مافیایی (!) به نظر می رسد. قرارداد را دادند و رفتند و در این هیاهو 10 یورو اضافه گرفتند؛ به این بهانه که پول خرد نداریم!

این قصه را وقتی دور میز عید کریسمس در خانه دوستم نشسته بودم، تعریف کردم. شاید جای خوبی نبود؛ اما دوستم سریع گفت: "من به جای آنها عذرخواهی می کنم".

بسیار جالب بود. با خودم گفتم چطور می شود یک جامعه به جایی برسد که وقتی یک فرد از هشتاد میلیون اشتباه کند، دیگری خود را مسئول بداند و عذرخواهی کند؟! در حالیکه در جوامعی که من بزرگ شدم، آدم ها حتا به خاطر اشتباهات نابخشودنی خود عذر نمی خواهند که هیچ، انکار هم می کنند.

واقعا چگونه می شود که مردم این جامعه که نیم قرن پیش سبب شدند 50 میلیون نفر در جنگ جهانی دوم کشته شوند، حالا این قدر احساس مسئولیت می کنند. شاید اولین آموزه را ویلی برانت، سیاستمدار شکیبای آلمانی به جامعه خود پیشکش کرد وقتی که در سال 1970 به ورشو رفت و به یاد قربانیان لهستانی که به دست آلمان نازی کشته شده بودند، زانو زد و عذر خواست.

من هم می خواهم عذرخواهی کنم. به خاطر خودم که شاید چیزی نوشته باشم که باعث آزردگی شده باشد. به خاطر انتقادهایی که همواره زننده و زهرآگین بوده اند. می خواهم عذرخواهی کنم به خاطر پدرم که درس و دانشگاه را رها کرد و مجاهد شد و تنور دیگران را گرم کرد و ما را آواره تر! می خواهم عذرخواهی کنم به خاطر کسانی که مرا دوست داشتند و من آن ها را دوست نداشتم. به خاطر خیلی چیزها.... به خاطر انسان هایی که به نام مذهب پدرانم کشته شدند. عذر می خواهم از زنانی که به خاطر زیبایی شان مورد تجاوز قرار گرفتند. به خاطر 1600 مادری که در هر 100 هزار ولادت در افغانستان می میرند. به خاطر کودکانی که اتفاقی در آن سرزمین به دنیا می آیند و پیش از آن که جوان شوند، پیر می شوند. به خاطر مردان و زنانی که سطل آشغال های این شهر لعنتی را می گردند تا بطری خالی برای فروش پیدا کنند.

یادداشت: دقیقا همین لحظه یک فیلم جنگ جهانی را می بینم. و چقدر یک زبان می تواند به خاطر سخنورانش منفور شود!

دموکراسی بیرحم است

asef — Sun, 23 Oct 2011 21:53:00 GMT

این روزها بی دلیل سرگرم تماشای عکس هایی از جنگ جهانی دوم، اشویدس، سربازان فاتح و جسدهای مغلوب هستم. بی دلیل خود را در آماج پرسش هایی قرار می دهم که آغازش اندوه و پایانش ابهام است.

اگر دیکتاتوری کشتن در ذاتش است؛ پس چرا دموکراسی نیز می کشد؟ چرا آدم می تواند آدم بکشد؟ اگر انسان عصاره ی هوشمند هستی است، پس چرا در بنیادی ترین رفتارش هنوز تغییر نیامده است؟ آیا آدمی برای بقا می کشد؟ بقا چیست؟

امروز عصر هم عکس هایی از آخرین لحظات مرگ قذافی دیدم. او ایستاده بود و سربازی فاتح کارد در باسنش فرو می کرد. بعد جسد قذافی که پیراهن بر تن نداشت و گروهی که سرخوشانه به پایان زندگی یک انسان لبخند می زدند. گویا همه چیز بر جا بود: جسد دیکتاتوری که مغرور بود و کله خر، موبایل های تصویر بردار محصول کشورهای صنعتی، جوانان تیشرت پوش و لکه های خون! این ها اجزای یک تابلوی نقاشی مدرن از صحنه ی شکار هستند!

در این بین اما یک چیز گم بود: کرامت انسانی. این که انسان در بدترین شرایط هنوز یک انسان است و باید حداقل احترام را به او، نه به خاطر شخص او، بلکه به خاطر نوعیت بشر داشت. در واقع احترام به کرامت انسان باید احترام به موجودیت خویشتن تعبیر شود.

قذافی دیکتاتور و آدمکش بود، حداقل به خاطر این که رسانه ها می گویند؛ اما یک انسان بود. او به طرز فجیعی کشته شد، آنگونه که او نیز به طرز فجیعی دیگران را کشته بود. او دیکتاتور بود، پس باید می کشت، اما آن کس که او را کشت دیکتاتور نبود. اما جواب هر دو وضعیت یکی است: مرگ و له کردن پدیده یی نوعی به نام انسان.

آن کس که فاتحانه کارد را در بدن قذافی فرو می کرد، به چه می اندیشید؟ چه چیزی توانست آن جوان را یک قاتل بسازد؟ قاتل؟ شاید نه یک پیروزمند. چقدر واژه ها از یکدیگر دورند؛ در حالیکه همه برای بیان یک واقعه استفاده می شوند.

فکر کردم که دموکراسی چقدر بیرحم است. دموکراسی اگر هدف باشد نه روش، آن وقت بیرحم می شود و جفت همزاد دیکتاتوری می گردد. به بیان دیگر، وقتی دموکراسی تا حد یک ایدئولوژی تنزیل یابد، روش آن نیز خشن می شود؛ چرا که روش هر ایدئولوژی خشن و بیرحم است. از جنگ های صلیبی گرفته تا عملیات انتحاری طالبان، مثال هایی بر این ادعایند.

دموکراسی بیرحم تر از دیکتاتوری است، چرا که برای هدفی مقدس، عامه پسند و والا (!) می کشد. چتر هفت رنگی است که هر واقعه را به نوعی توجیه می کند. دموکراسی به سربازش یک خیال مقدس را نشان می دهد که به خاطر آن باید جنگید.

اما ای کاش دموکراسی روش می بود، یک مسیر می بود. راهی که چگونه طی کردن آن اهمیت می داشت، نه رسیدن به مقصود. مثلا احترام به نوع بشر، آزاد بودن، حق انتخاب داشتن، حق نظر مخالف داشتن، حق گفتن، دفاع کردن، رواداری، شکیبایی.

23 اکتبر 2011 - بن

asef — Mon, 25 Jul 2011 22:00:00 GMT

....

نه رنگ های آخر سال

نه صبحانه يي در ارتفاعات سویس

نه برگی که عصر از پیشانی درخت می آویزد جلوی دانشکده

... هیچ کس نبض من را نمي فهمد

به من

به آفتاب قسم

که زمان، دیوانگی منحصر به فرد خداست

موج رادیو را می پیچم دور دستم

و چاقو را فرو می دهم در حلقوم

تلخی مشروب بدل از گلویم پایین نمی رود

ای مستی ناگزیر

رنگدانه های آفتابگردان را از کدام دوکان باید خرید

که خونم سیاه شده

و چشم هایم گاو میش های گرسنه یی در مزرعه یرقان

بر خود می پیچم

چون همین شعر که بر من

به رفتار کلمات گنگ عهد عتیق

شلوغی خیابان ها را می ریزم در آکواریوم

و گلویم منفجر می شود

اي منظومه ی ناپدید سیاره ی دور

ابرها را کنار بزن

من دستم تا آرنج در گلوی اقیانوس فرو رفته است ....

حرفي نيست

asef — Sat, 16 Jul 2011 22:35:00 GMT

ايران كه بودم هر پنجشنبه عصر دلگير مي شدم و خيابان هاي طولاني مشهد را قدم مي زدم. كابل كه رفتم شنبه ها روز بدي بود. از صنف مي گريختم و به كاوه يا آصف زنگ مي زدم تا زير درخت هاي دانشگاه آخرين شعرهايمان را بخوانيم...اروپا اما دلتنگي ندارد. يعني ديگر روزي نيست كه آدم فقط آن روز دلتنگ شود...

هر بار كه افسردگي به اوجش مي رسيد، برايم گويا ديواري بود فولادين. مي گفتم عاصف از اين بگذري به دنياي ديگري مي رسي، روشن تر، فراخ تر. اين هفت خوان هر از گاهي مي آمد... اما آدمي به جايي مي رسد كه ديگر دلخوشي به پشت پرده ندارد؛ هرآنچه هست، همين است. و دنيا با قوانيني مي چرخد كه من هنوز آن را كودكانه مي بينم.

يادم نمي آيد اين سال ها چطور گذشت... كودكي ام با تمام نداشته هايش زيبا بود...

بگذريم،

كسي جايي نوشته بود:

"Some people make the world special, just by being in it"

"برخي آدم ها دنيا را فقط با بودنشان در آن خاص مي سازند"................................... بله برخي از آدم ها!

asef — Thu, 23 Jun 2011 15:59:09 GMT

مي دانم.... اما هنوز باورم نمي شود